09-01-24: Os Ancares
O pasado día 24 de Xaneiro reunímonos 16 compañeiros, tanto socios como simpatizantes da nosa Asociación, de forma puntual en Becerreá, segundo a convocatoria do encontro, aínda a pesar do temporal que azoutou a nosa Comunidade durante esa fin de semana. Dende alí comezamos a nosa pequena visita ós Ancares galegos.
A Serra dos Ancares sitúase o leste da provincia de Lugo, xa limítrofe con León. Xunto cá Serra do Courel, situada máis o sur, forman o meirande espazo natural de Galicia. A serra está formada por pequenos vales encaixonados entre picos que rozan os 2.000 metros de altitude, cuxas cumes presentan unha forma redondeada.
Contan que, non fai moito tempo, aínda quedaban aldeas sen luz eléctrica, cabanas prehistóricas nas que convivían persoas e animais, e pobos sen estradas que quedaban illados no inverno pola neve.
Na serra predominan os bosques de carballos, castiñeiros, fresnos, bidueiros, avellanos, piñeiros, acivros e álamos, mentres que, en canto a fauna, podemos atopar cervos, rebecos, corzos, xabariles, lobos, zorros, xinetas, aguias, falcóns, e mesmo, pitas de monte (urogallo).
Así pois, de camiño a nosa primeira visita, o Castelo de Doiras, fixemos unha primeira parada para degustar dun bo café de pota e facer as primeiras fotos da Ponte de Gatín sobre o río Navia.
De seguido, comezamos unha tortuosa ascensión cara o castelo, xa que a estrada principal estaba cortada pola caída de diversas árbores por mor dos fortes ventos. Pero tras localizar unha vía alternativa, chegamos o noso primeiro destino, situado a 700 metros de altitude: o Castelo de Doiras, quizais o monumento máis característico da Serra dos Ancares.
Trátase dunha edificación do século XV, de planta rectangular, sobre a que se alza impoñente unha torre de 14 metros de altitude, protexida por uns muros que nalgunhas zoas acadan os 8 metros de desnivel. Foi propiedade do Conde de Graxal de Campos, Señor de Cervantes, título que ostentou o duque de Sesto. Para máis información podes visitar o seguinte link: http://www.sotodefion.org/doiras.htm
Despois de facer fotos dende tódolos ángulos, decidimos por rumbo cara o Piornedo, momento no que fixo acto de presenza a neve o chegar ó alto de Degrada. Non foi preciso o uso de cadeas, pero tivemos que circular nalgúns tramos ben a modo por precaución.
Cando chegamos o pobo, o vento e a choiva estiveron a punto de trastorna-los nosos plans, pero no momento preciso, deixouse ver un pouco o sol e permitiunos xantar como tíñamos previsto, antes de comezar a ascensión o alto do Mustallar.
Xa novamente a pé, atravesamos o pobo facendo paradas para fotografar as típicas pallozas, antigas vivendas dos habitantes da zona. Presentan unha planta circular ou elíptica, sobre a que se asenta o tellado de palla en forma de cono para evitar que a neve se acumule. O mobiliario tradicional contaba cunha lareira para facer lume e cociñar, un forno para cocer o pan e un dormitorio. O espazo reservado para os animais localizábase xusto en baixo para así aproveitar a calor desprendida por eles.
As xentes do lugar sobreviven principalmente do ganado, polo que abundan os pastizales o carón de grandes zonas de matorrales.
O chegar á Capela de San Lourenzo comeza o sendeiro que leva ó cumio do Mustallar, que con 1.924 metros de altitude é o monte máis alto da provincia de Lugo situado na Serra dos Ancares. Tíñamos a certeza de que non chegaríamos ó final da ruta, por falta de tempo e pola acumulación de neve no camiño, pero algúns intentamos chegar o máis lonxe posible, ata que unha forte nevarada fixo que tivésemos que regresar case o principio do sendeiro, onde o resto da xente, aparte de facer fotos, fixo a nosa nova mascota do inverno: “phosgui”.
Comezaba a anoitecer e a cea agardábanos no pobo de Piornedo, polo que retomamos o camiño de volta para quentar o corpo cun caldiño ben quente.
As condicións climatolóxicas non foron as máis propicias para o desenrolo da actividade fotográfica, pero estamos no certo de que se “conxelaron” algunhas boas imaxes e, sobre todo, que gozamos dun día divertido e agradable na compañía dun grupo de xente unida pola paixón da fotografía.
Moitas grazas a tódolos asistentes.
Por Xandro Barberena.
Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes do Castelo de Doiras aquí http://www.phosgalicia.org/node/17