Neste Venres Santo e logo dun longo almorzo que tomamos na casa rural “A Dormiñona”, moi próxima ó Santuario, dirixímonos cara a esta bela construción barroca, que dito sexa de paso atópase nun lugar de extraordinaria beleza paisaxística porque está asentada no reborde dunha rochosa e empinada montaña, para fotografar a procesión do Vía Crucis. Trátase dun percorrido ascendente que se inicia no atrio do Santuario e que se desenvolve ó longo de 14 capelas, no que se reproduce “a verdade” das estacións da “Paixón de Cristo”, rematando no chairo da resurrección. Os confrades portan diversos pasos procesionais, coma son a Cruz, Xesús Nazareno, San Xoan, A Virxe Dolorosa, etc.

Pero por motivos da choiva, esta procesión tivo que realizarse no interior do edificio eclesiástico, por temor a que se mollasen as tallas que se acompañan en devandito percorrido. Ao rematar a mesma, fomos directamente a comer á casa rural anterior, onde entre outras cousas, esperábanos un delicioso cordeiro. Tras a sobremesa, amenizada con interesantes experiencias fotográficas, regresamos ó Santuario para asistir o “Sermón das Sete Palabras” e o “Desencravo do Cristo”, que é articulado. Para rematar a xornada litúrxica, quedaba por realizar a procesión “da Soidade”, pero como a choiva non cesaba, decidimos retirarnos para tomar algo xuntos antes de regresar ós nosos domicilios.

Para más información, pódese visitar http://logio.blogspot.com/2010/04/la-pasion-segun-as-ermitas.html ou http://www.asermitas.com/Bienvenida.html

En breve, poderase visitar a galería de imaxes no seguinte apartado http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Xandro Barberena.

A continuación dirixímonos cara aos Muíños de auga do Folón e do Picón, sitos no municipio de O Rosal. Trátase dunha serie de construcións de pedra, que datan dos s. XVII-XVIII, dispostos en fervenza un sobre outro, sobre un desnivel duns 75 metros de altura. Aínda que, antes de iniciar esta ruta de gran pendente no seu tramo final, realizamos unha pequena parada para comer e repor forzas de face ó esforzo que nos esperaba máis adiante.

A súa existencia neste emprazamento de notable beleza paisaxística, crese que se debe á influencia dos monxes do Mosteiro de Santa María de Oia. Algúns destes muíños pertencían ós veciños, en réxime de propiedade comunal, outros eran particulares ou compartidos por varias familias, aínda que tamén os había arrendados.

Grazas á forza das augas que baixaban polo monte, empregábanse para os labores de moenda do millo e o trigo, así como para a realización de liño e la. Aínda hoxe en día é posible distinguir as marcas dos carros nos camiños de pedra que chegan ó lugar.

A metade da tarde, continuamos o noso camiño cara ó municipio de A Guarda, onde a responsable de turismo, Rosalía Verdes, esperábanos para realizar unha pequena visita guiada. Comezamos esta no Porto, dada a importancia que ten a actividade pesqueira desde outrora e, que hoxe en día, segue constituíndo unha das principais fontes de ingresos desta belísima vila, que se caracteriza polas típicas casas mariñeiras, estreitas, de gran altura e colorido. Pero non só a pesca de baixura é importante, senón que a flota guardesa de altura do peixe espada está considerada como unha das máis importantes de todo o país.

A continuación dirixímonos cara ó Monte Trega, que cunha altura de 341 metros, é un espectacular miradoiro do estuario e desembocadura do Río Miño, así como da costa bañada polo inmenso Océano Atlántico, có pobo da Guarda ós seus pés. Pouco antes de chegar á cima, realizamos unha pequena parada para visitar o importantísimo poboado castrexo-romano, de grandes dimensións, aínda que a día de hoxe calcúlase que soamente se escavou un 10% de todo o asentamento. Estímase que tivo o seu maior esplendor ao redor do s. I. a.C e que foi abandonado o s. I d.C. Os castros presentan maioritariamente formas circulares, contaban cun vestíbulo no que se atopaba habitualmente o forno e unha cuberta vexetal.

Para más información, pódese visitar http://www.aguarda.es/index.php?option=com_content&task=view&id=59&Itemid=127

Xa para terminar, é o noso desexo agradecer toda a dedicación e interese mostrado polo Concello da A Guarda e, en especial, á técnica de Turismo, Rosalía Verdes.

En breve, poderase visitar a galería de imaxes no seguinte apartado http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Xandro Barberena.

Unha vez agrupados no P.E., iniciamos o desprazamento á Ponte, facendo antes unha parada no pobo próximo de Xares. Ambos os pobos bañados polo Río Xares, son unha fiel representación do típico pobo de alta montaña, cun alto valor etnográfico, muíños e fornos comunais, vellas construcións de pedra e lousa, case sempre con galería aberta e escaleira exterior, nun marco de gran beleza paisaxística.
O frío intenso que facía, e a copiosa nevada caída o sábado pola tarde que nos puxo en dificultades para chegar ao noso destino sen chegar a impedírnolo, e a ausencia de choiva, supuxo un plus de beleza paisaxística e exclusividade que contribuíu a que todos gozásemos dunha xornada única e fotos máis belas as que estamos afeitos.

Chegada a noite o vetusto pobo nevado, cuan maxistral modelo vestida de noiva, prestouse aos nosos mesteres fotográficos. A xornada do sábado terminaría con cea e queimada conxuro incluído.

Xa pola mañá do domingo, logo dun suculento almorzo, o groso do grupo decide facer a ruta á lagoa mentres que tres deciden quedar nas inmediacións do pobo. Aínda que nun principio estaba prevista a ruta ás lagoas de Ocelo, Laceiras e Carrizais, esta tiveramos que variala seguindo o consello da garda do refuxio, como consecuencia de que a ruta atravesaba un coto de caza onde se rexistraba unha forte presenza de cazadores. Decidimos entón realizar a ruta da lagoa da Serpe, máis longa, difícil e atractiva. A duración en tempo da ruta só ida, sería dunhas tres horas e media por un difícil camiño de pronunciada pendente, case sempre de terra e pedra solta, coa dificultade engadida de estar completamente nevado, o que provocaría non poucos resbalones e ata caídas. A dificultade faríase maior no último tramo de 500 m ao perderse todo rastro do carreiro. Pero a recompensa sería suficiente, ao poder ter diante a excepcional visión da lagoa da Serpe conxelada.
Unha vez de novo agrupados no refuxio, reponse forzas, recóllense as cousas, acondiciónase o refuxio e prodúcese a despedida.
Agradecemos a colaboración da Federación Galega de Montañismo quen nos permitiu o uso do refuxio, de Sta. Begoña Lozano garda do refuxio e ao Sr. Txema Yanez editor da web www.xares.org, pola información facilitada e ao concello da Veiga e paisanos dos pobos de Xares e A Ponte polo interese mostrado.

En breve, poderase visitar a galería de imaxes no seguinte apartado http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Antonio Vidal.

Comezamos a nosa visita na Serra do Laboreiro, facendo unha pequena parada no Santuario da nosa Señora da Peneda, onde a forte choiva trastornou un pouco os nosos plans. Con todo, como a nosa intención era fotografar o outono neste inmenso Parque, a intensa néboa sita nas zonas altas axudounos a iso.
Os puntos máis elevados ascenden ata os 1.500 metros de altitude; onde se combinan as formas suaves dos vellos montes galegos coas máis abruptas: agullas e birlos (pedras de granito).

Toda a zona está dominada polos cursos fluviais que se descolgan en impresionantes fervenzas e pequenos saltos de auga. Numerosos afluentes acompañan ao Río Limia que acolle dous grandes encoros: o das Conchas e o de Lindoso; este último con presa en territorio portugués e auga galega.

A continuación, dirixímonos cara á aldea de Olelas (xa en territorio galego), onde fixemos unha breve parada para comer, antes de fotografar a forte canle do río Laboreiro, así como a inconfundible vaca cachena, única do lugar, de reducido tamaño e longos cornos; aínda que nos faltou tempo para poder alcanzar as famosas pozas do Mallón.

Pronto cae a noite nesta época do ano, polo que rapidamente dirixímonos ata o último punto de encontro, en Lobios, para poder visitar a impresionante fervenza da Fecha, onde as choivas dos últimos días aumentaron, se cabe, o seu tamaño. Aos seus pés discorre o Río Caldo, cuxos beneficios termais, aos cales fai referencia o seu nome, aínda se poden gozar no día de hoxe.

Pódense atopar na zona diversos monumentos megalíticos, así como vestixios da Vía XVIII ou Vía Nova que enlazaba as capitais romanas de Braga e Astorga, sendo o único paso natural a mítica Portela do Home, un punto fronteirizo entre estes belos montes.

As construcións populares como muíños, colmeas amuralladas (alvarizas), cabanas de pastores (chivanas), hórreos, fornos, camiños e cercados revelan o patrimonio herdado da tradición na ducia de núcleos rurais que ata a actualidade mantiveron a actividade agropecuaria dentro do Parque.

Xa entrada a noite e facendo novamente acto de presenza a choiva, encamiñámonos cara á Casa Rural de Rosalía para refuxiarnos do frío e poder cear, onde un estupendo manxar formado principalmente por caldo galego e porco á brasa estábanos esperando. Pouco antes disto, o noso compañeiro David García impartía un pequeno curso sobre a utilización do sistema de porta-filtros e filtros Lee (e outras marcas de semellantes características). E como sobremesa, un pequeno magosto puxo fin a este último encontro fotográfico do ano.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de O Parque Natural de A Baixa Limia – Serra do Xurés en http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia 

Xandro Barberena.

A xornada transcorrería baixo condicións meteorolóxicas bastante boas habida conta a que estaba a caer na franxa litoral, sol, nubes, nada de chuvia, só o vento en determinados momentos, puxo algo de inconveniente á nosa actividade.

Máis puntuais que nunca, nos encontramos no punto de encontro marcado á hora provista, e despois dun cafeciño, emprendemos rumbo ao noso destino a 28 quilómetros, onde nos esperaba a guía á entrada do parque.

O inicio non podía ser mellor: berrea, malia a distancia; podíase escoitar e con axuda de teleobxectivos, tamén podíase ver. Despois deste primeiro aperitivo, metémonos en materia, dirixíndonos ao centro de interpretación onde a Sta. Luz dános todas as explicacións oportunas, móstranos as fotos expostas do noso colega Sr. Tomás e móstranos as cornamentas conservadas das distintas especies animais presentes no parque.

Como despois da teoría vén a práctica, pronto iniciamos a primeira das rutas que iamos facer: a ruta de Los Cercados, 1´5 quilómetros de suba, dende a cal puidemos presenciar máis de preto a berrea do cervo primeiro e despois as espectaculares acrobacias sobre rocha da cabra montesa. Ao finalizar esta ruta chega a despedida da guía.

Xa pola tarde e despois de repoñer forzas no merendoiro da Ribeira Grande, iniciamos a segunda e última das rutas que pretendiamos facer, a Ruta dá Auga, de 4 quilómetros bordeando un cercado de gamos “invisibles”, e onde a nosa compañeira Diana, protagonizaría a anécdota da xornada desaparecendo do trazado previsto e mobilizando a todo o persoal alí presente.

Despois disto e xa fora de programa, dado que aínda era cedo decidimos ir a visitar a estación e vivendas de Renfe abandonadas nas proximidades de A Gudiña, e dende aquí regresariamos a Verín onde nos agardaba en Á Casa do Pulpo unha suculenta cea de despedida.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de O Parque Natural de O Invernadoiro en http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia 

Por Antonio Vidal.

Puntualmente os participantes comezaron a súa actividade no Miradoiro de O Cabo do Mundo (A Cova – Fión), na provincia de Lugo, dende onde se ten unha marabillosa vista das ribeiras do Río Miño cunha ampla curva que o caracteriza e que provoca un espectacular cambio de dirección entre os viñedos que o rodean.

Fotografamos a arte da vendima nestes socalcos situados nas fortes pendentes da ribeira do río, que fan desta actividade toda unha proeza, polo excesivo esforzo que supón colleitar a uva nesta zona, dende que se corta o acio da vide ata que se deposita nos diversos transportes que se utilizan para levar o froito ata as bodegas, onde comezará o proceso de elaboración do viño.

Cabe destacar a xentileza da xente que nestes días dáse cita nesta época do ano (xeralmente familias enteiras), que nos deixaron fotografar esta actividade en todo o seu esplendor.

Posteriormente desprazámonos á zona de Belesar, onde agardábannos a xente da Adega Vía Romana, para darnos unha pequena charla do proceso de elaboración do viño nas súas propias instalacións. Puidemos fotografar a mesma tanto polo seu interior como polo seu exterior, onde os viñedos rodean a mesma, e mentres a xente vendimaba. Rematamos a visita cunha deliciosa cata do seu produto, sendo o seu trato excelente, agasallándonos ó final cunhas botellas de viño.

A continuación fixemos unha breve parada para xantar e descansar no merendoiro de Os Peares, antes de dirixirnos o Mosteiro de San Pedro de Rocas (Esgos), único por estar escavado na roca natural. Trátase dun recinto antiquísimo, case primitivo, testemuña dos primeiros asentamentos eremitas nestas terras. O seu valor é máis antropolóxico que estético, sendo a súa Igrexa do século VI.

Xa para finalizar a nosa visita a esta zona de gran beleza paisaxística e chea dun gran valor cultural e arquitectónico, fomos ata o Mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil no Concello de Parada do Sil, nun entorno de incomparable beleza, a poucos metros dos Canóns do Río Sil, rodeado dun frondoso bosque de castiñeiros. Especúlase que é de orixe anterior, pero as primeiras noticias do mesmo datan do século IX. A súa Igrexa é plenamente románica de finais do século XII.

Desgraciadamente non puidemos fotografalo en todo o seu esplendor, xa que por motivos alleos á nosa vontade alargouse unha voda que alí se daba cita.

Tras cear, e como non ía ser doutra forma, rematamos a xornada fotografando os impresionantes Canons do Río Sil,  xa ben entrada a noite, coa nosa típica fotografía nocturna, chea de risas e boas anécdotas para recordar.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de A Ribeira Sacra en http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Xandro Barberena.

O acto consistiu na proxección de diversos vídeo-tutoriais, acompañados e amenizados con impresionantes imaxes do propio autor, seguidos dunha breve explicación técnica por parte do mesmo. Tras dúas horas de interesantes contidos e información, deuse paso a quenda de preguntas por parte dos asistentes.

Cabe destacar neste sentido, un pequeno apunte sobre a corrente coñecida có nome de “only raw”, coa cal preténdese mostrar a imaxe tal e como se consegue a través da cámara, sen un excesivo tratamento dixital posterior, coa intención de que as fotografías sexan o máis fieis posibles. José B. Ruiz subscribe esta iniciativa e anima a practicala.

Aproveitando a súa estancia en terras galegas, o fotógrafo tomou imaxes de diversas zonas da costa galega, coa intención de incluílas no proxecto “SOS Paisajes de Mar” (http://blog.paisajesdemar.com/ ), ó cal está adherido a nosa Asociación, de entre máis de cincuenta entidades públicas e privadas. Tratase de analizar todo o litoral español, documentando o seu estado por zonas e realizando un amplo fondo fotográfico sobre as zonas mellor conservadas e con grandes valores paisaxísticos e ecolóxicos, denunciando toda agresión que se produza no mesmo.

Algúns socios tivemos a oportunidade de acompañar a esta formidable persoa durante unha das súas etapas nas Rías Baixas, na que quixo fotografar as Illas Cíes dende as zonas de Cabo Home e Monte Ferro.

Os participantes destes actos, non só aprendemos un pouco máis de técnica fotográfica, trucos e melloras, se non que gozamos coa cantidade de divertidas anécdotas que compartiu con todos nós.

Por Xandro Barberena.

Este ano sendo o 25 de Xullo domingo é ano Santo, Xubileo. Esta singularidade atrae a mais peregrinos se cabe.

Phosgalicia non podía deixar pasar a oportunidade de formar parte dun dos actos culturais mais importantes de Europa, así que participamos á nosa maneira, expresándonos como mellor sabemos facer, ca arte da fotografía.

As 9:30 da mañá do domingo 18 de Xullo os primeiros socios xa tomabamos un café nun bar situado no propio camiño, en Lavacolla. Unha primeira toma de contacto moi gratificante xa que na media hora que estivemos alí xa puidemos ver a enorme cantidade de peregrinos que baixaban a Santiago na súa derradeira etapa.

Movéndonos en coche subimos preto dun tramo do camiño no que soamente hai árbores e bosque, o que faría mais interesantes as capturas fotográficas. Sempre respectando a intimidade dos peregrinos puidemos capturar instantáneas moi boas, entrañables e con unha gran carga de emoción, xa que estes son os quilómetros finais dos cansados camiñantes.

Pasando o dia chegaba a calor dun sol moi duro que non axudaba nin as fotos nin a facer levadío o dia de paseo. Decidimos pois ir comer de bocadillo a un merendeiro de paso de peregrinos no que puidemos dialogar e comentar con camiñantes de Italia a dureza do trazado e as mais divertidas anécdotas que a travesía escondía para eles.

Despois nos dividimos en dous grupos, un deles decidiu baixar andando á Santiago dende o Monte do gozo, baixo un sol de xustiza (non foi moi boa idea) sufrimos e suamos gotas gordas para chegar e outro grupo de socios preferiu baixar en coche directamente a Santiago.

O destino dos dous era o mesmo, capturar imaxes dos peregrinos a súa chegada a praza do Obradoiro, fronte a Catedral.

Na mesma praza puidemos gozar dunha exposición de coches antigos que facían, se cabe, mais pintoresca a imaxe da praza.

Tomando unha merecida cervexa e refresco terminamos a nosa actividade fotográfica nunha terraza preto de obradoiro, onde puidemos comentar o acontecido no dia e reflexionar sobre o significado do camiño.

Agradando a vindeira ocasión para reunirnos, os socios marchamos para casa cas tarxetas de memoria cheas de grandes fotografías, recordos e anécdotas do camiño.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de O Camiño de Santiago en http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Roberto de la Torre.

O grupo embarcou no primeiro catamarán da mañá en Vigo, e unha hora máis tarde chegamos ó novo peirao da Praia de Rodas, para de seguido dirixirnos cara o camping e montar as tendas de campaña. Antes de ir a xantar ó restaurante do camping, tivemos un pouco de tempo libre para realizar as primeiras fotografías na zona de Punta das Vellas.

Despois da comida, e acompañados por un guía do Parque Nacional, o grupo dirixiuse cara o Faro do Peito ou de Monteagudo, dende onde tivemos certa facilidade para divisar ó cormorán moñudo. A omnipresente gaivota patiamarela, unha vez máis, fíxonos gastar moitos megas das tarxetas de memoria cos seus voos rasantes, que é a forma máis común de afastar ós “intrusos” e protexer así os seus niños en época de cría.

Xa de volta, reunímonos para recoller as bolsiñas do pícnic e iniciar a ruta do Alto da Campá para fotografar a posta do sol dende a “Pedra furada”. Algúns dos participantes, continuaron a ascensión para visitar o gran faro da illa (Montefaro), situado a 175 metros sobre o nivel do mar, que é o mellor miradoiro das illas, dende onde practicamente temos todo o arquipélago ante nos en tódalas direccións. Pouco despois iniciamos o descenso ata o Faro da Porta ou do Príncipe, onde entrou en  xogo a divertida fotografía nocturna.

Antes de dirixímonos ó camping para ir descansar, algúns fixemos unha pequena e merecida parada na cafetería para refrescarnos e comentar o día, mentres que outros atrevidos foron tomar un baño baixo a luz das estrelas na mellor praia do mundo, a praia de Rodas.

A mañá seguinte, algúns aventureiros levantámonos moi cedo para ir fotografar o amencer dende a Silla da Reina, que é unha caprichosa formación rochosa situada no Alto do Príncipe na illa de Monteagudo. Este ano tivemos máis sorte que o pasado, tendo a fortuna de capturar unha luz preciosa. Ó regresar o camping para ir almorzar, fixemos unha nova parada no inicio da praia de Rodas para fotografala sen ningún tipo de presenza humana.

Despois de almorzar todo o grupo, agardábannos un guía do Parque para realizar unha pequena ruta guiada para divisar as aves máis comúns da illa e obter un pouco de información sobre elas.

Xa despois desta visita guiada, dirixímonos a xantar para, de seguido, ir desmontar o campamento e recoller o equipo, dando así o encontro por finalizado.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de As Illas Cíes en http://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por Xandro Barberena.

Unha vez recollidos unhas guías turísticas e rueiros, xa estábamos dispostos a recorrer a vila e fotografar o seu patrimonio, comezando polo interior da propia catedral. Nela puidemos fotografar con todo detalle e liberdade cada recuncho da mesma, así como visitar o museo do arte sacro.

Dende aí dirixímonos ata o pintoresco barrio dos muíños, onde aínda se manteñen moitos talleres de artesanía que, unidos a unha arquitectura tradicional, conforman un conxunto de gran beleza por fortuna ben conservado. E sen saír do barrio dos Muíños, fomos todos a xantar cando a choiva empezaba xa a facer acto de presenza.

Así, despois dun saboroso e abundante xantar e dunha larga sobremesa, collemos os coches con destino a Rinlo, un pequeno e pintoresco pobo mariñeiro situado entre a Praia das Catedrais e Ribadeo. Malia un ceo gris e a constante ameaza da choiva, foron moitas a fotografías que fixemos do seu porto, acantilados e rúas aínda  co pouco tempo que tiñamos xa que a marea baixa estaba prevista para as 18.30.

Para finalizar o encontro quedaba o momento máis esperado, a baixada á praia das Catedrais. E foi nese momento no que a choiva fixo a súa aparición. Non era senón un orballo incesante que, aínda que molesto  tanto para os fotógrafos como o seu material, non puido deter aos máis intrépidos adentarse nalgunhas das covas e recunchos das rochas.

A subida da marea e a choiva, cada vez máis intensa, puxeron fin a un encontro que dende a xunta directiva esperamos que gozásedes, malia ás inclemencias meteorolóxicas.

Podes visitar a galería da Asociación para ver as imaxes de Mondoñedo, Rinlo e A praia das Catedrais enhttp://www.phosgalicia.org/web/Galeria_Phosgalicia

Por José Meis.